ინანას

ინანას პორტრეტი

ქვედა ტუჩი გაქვს ბავშვი,
ზედა ტუჩია ქალი,
წარბები მშვილდავენ,
თვალები ისრავენ,
წარბები არ გაქვს არწივის ფრთები,
ისინი-მიმინოს გაშლილი ფრთები.
ღაწვები ფორთოხლებია,
კისერი-ნუკრი,
თმების კულული-მზის სხივებია,
შუბლი კაშკაშა მთვარის ფერია,
ასულო, ქალო, დედის წიაღო...
და ყოველივე ეს ერთიაო.
ციალ სიმებით ამღერებულო,
სამად ხმოვანო ტკბილო ჩონგურო,
ამო ნანინავ, მზისფერა სულო,
ლხინო, ზღაპრიდან აცხადებულო.

2008
კოკა

SOS

ანუ წერილი ა. ბ-ს, ვისი სახელიც ჩუმი ხმით ითქმის

აღარ ვისურვე ყოველ დღე კვდომა.
დავიწყე ცხოვრება-პირველი ნაბიჯი;
სამოგზაუროდ გავეშურე იქითკენ,
სად მიწა და მზე ერთურთს ყვარობენ,
სადაც სიყვარულს დღესასწაულობენ.
გზა ამებნა-ირგვლივ აბსურდი და სიბნელეა.
არც არიადნე, არც მისი ძაფი.
ჭეშმარიტება ქვიშასავით გამებნა თითებში,
და ეს არ არის მხოლოდ ლექსი,
ეს ჩემი ცხოვრებაა;
ჩემი პოეზია.
მზევაჟი გადის წკვარამებს,
რომ მზიურობა განიმტკიცოს.
გული მზის საცერი ლაბირინთია.
ახლა, როცა გწერ,
არც ვღონდები და არც ვიღიმები.
ურვის მაგივრად გეხმაურები,
მას, ვის სახელსაც ჩუმი ხმით ვამბობ.
წმინდა მამათგან ქრისტეზე თქმულა,
ჯვარზე გაკრული თუ როგორ ევნო
და ტკივილების გადატანისას
ლმობიერ გულით თავის ჯალათებს
წყალი შესთხოვა:
ღმერთკაცის ყველაზე დიდი ძალა აი, აქ გამოჩნდა.
ჩემი წერილიც ასეთია შენდამი ახლა.
მასაც ამბობენ, რომ ქრისტეს ნაცვლად
ადამიანი ყოფილიყო ჯვარცმული მაშინ,
მედიდურობით ხმასაც კი არ ამოიღებდა-
ეს სისუსტეა.

კოკა

შენ

რაც უფრო სხვებს ვხედავ,
მით უფრო შენ გხედავ.
რაც უფრო გშორდები,
მეტს გიახლოვდები.
უამრავს გადარებ-
ვერვის შეგადარებ.
ყველაზე მეტიც ხარ
და ერთადერთიც ხარ

ღვინობისთვის 10, 2007
კასტილიონ ფიბოკი
კოკა

გვირილა

როგორ გიხდებოდნენ თეთრი გვირილები..
შენ თვითონა ხარ გვირილა.
გაზაფხულზე რომ გკრეფდი და გეძებდი,
დრო იყო, ბავშვურად ყვირილა.

მწვანედ აყურსული ტანია მროკავი,
გვირგვინი-სპეტაკი თეთრია,
ვერცხლად გაბადრული ხატი სალოცავი,
გიცნობ და არც გიცნობ, ფერია.

რაც გიცნობ, მახარებს და სადაც არ გიცნობ,
იქ მეგობრობა მწყურია,
არ ვიცი, ძვირფასო, მაგრამ რომ გაგიცნობ,
ერთურთს ვედაძმებით, მგონია.

ანაო, ანაო, ცათა დედოფალაო,
გვირილების თაიგულო, შვლის ნუკრუნა ქალაო,
ფრესკებიდან გადმოსულო ღვთიურ ცეცხლის ძალაო,
საქართველომ რომ დაგბადა, რომელი წყლით გბანაო?

თიბათვის 24, 2007 წელი
Castiglion Fibocchi, Aiaia
კონსტანტინე (კოკა) ვეკუა

არ ვიცი, მაგრამ მჯერა

შენი თითების მჯერა,
შენი შვლისნუკრა ყელის,
შენი სიკეთის მჯერა,
თვალების, თაფლისფერის.
გული რომ ფართოვდება
და შემოგხედავ მაშინ,
მარად მეგობარს ვხედავ,
რომ დამიდგება მხარში.
იქნება ვცდები, მაგრამ
გუმანი ამას ამბობს,
არ ვიცი, კარგო, არა,
წინდაწინ არას ვამბობ.

თიბათვის 24, 2007
Castiglion Fibocchi, Aiaia
კონსტანტინე (კოკა) ვეკუა

მთვარე თეთრი ვარდია

მთვარე თეთრი ვარდია,
მზისფერებით საფერი,
ტანზე ფიქრი არტყია,
უხმო სიტყვით ნამღერი.

ჯერ კიდევ მაქვს სასწავლი
სიღრმეები უძღები,
ჩემო დღესასწაულო,
მალე დაგიბრუნდები.

და თითო ვარდი-ფიქრის კონა,
ჩემს მაგივრად მესიტყვე,
კმარა, გული გააღო და
გვერდში მნახო, გესიტყვო.

თიბათვის 17, 2007 წელი
რონდინე, აიაია
კონსტანტინე (კოკა) ვეკუა